Sfragistyka - Muzeum Narodowe w Szczecinie

W zbiorze sfragistycznym, liczącym około 1 tysiąca zabytków, zgromadzone zostały tłoki pieczętne, luźne pieczęcie woskowe i papierowe oraz odlewy lakowe pieczęci, związane głównie z Pomorzem Zachodnim i krajami sąsiadującymi. Najcenniejsze z uwagi na powszechny zwyczaj niszczenia ich po wycofaniu z użycia są tłoki pieczętne, w tym zespół szczeciński pochodzący z okresu od połowy XIII do XIX wieku. Wśród nich prawdziwym okazem jest tłok pieczęci głównej Szczecina z połowy XIII wieku, służący do uwierzytelniania szczególnie ważnych i uroczystych dokumentów, używany aż do pierwszych lat XVII wieku. W zespole tym znajduje się również tłok pieczęci szczecińskich ławników z początku XIV wieku i tłok pieczęci sekretnej miasta, którym posługiwano się w codziennej praktyce kancelaryjnej, oraz tłok pieczęci głównej Szczecina z początku XVII wieku. Z okresu panowania szwedzkiego na Pomorzu Zachodnim zachował się tłok pieczęci głównej miasta z 1660 roku z nowym herbem nadanym Szczecinowi przez króla szwedzkiego Karola XI. Pieczęci tej używano do uwierzytelniania ważnych dokumentów aż do XIX wieku.

Wśród pieczęci interesującą grupę stanowią pieczęcie cechowe (XV–XX wiek) większości miejskich cechów rzemieślniczych, służące do potwierdzania i uwierzytelniania różnorodnych dokumentów – dyplomów, świadectw, listów. Na uwagę zasługują pieczęcie cechów miast zachodniopomorskich, w tym najliczniejsze – pieczęcie cechów rzemieślniczych Szczecina.